Nie żyje Władysław Bartoszewski

Urodził się 19 lutego 1922 roku w Warszawie. Uczestniczył w cywilnej obronie Warszawy we wrześniu 1939. Od sierpnia 1942 zaprzysiężony w Armii Krajowej (AK). Od listopada 1942 był równocześnie pracownikiem Delegatury Rządu na Kraj i zajmował się organizowaniem pomocy m.in. dla więźniów Pawiaka. Współorganizator Rady Pomocy Żydom "Żegota" w Warszawie i jej członek w latach 1942-1944. Walczył w powstaniu warszawskim.  

W latach 1957-1960 "Stolicy" i od 1961 "Tygodnika Powszechnego". Od 1963 przez 18 lat współpracował tajnie z Radiem Wolna Europa. Od 1969 członek zarządu, a od 2001 do 2010 prezes polskiego PEN Clubu. Wstąpił do NSZZ "Solidarność", w grudniu 1980 współzakładał Komitet Obrony Więzionych za Przekonania przy Komisji Krajowej NSZZ "Solidarność". W stanie wojennym internowany od grudnia 1981 do kwietnia 1982. W latach 1990-1995 był ambasadorem Polski w Austrii, dwukrotnie ministrem spraw zagranicznych (1995, 2000-2001) oraz senatorem (1997-2001).

Pełnił funkcję przewodniczącego Rady Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych. Od 1991 był przewodniczącym Międzynarodowej Rady Oświęcimskiej, a od 2001 Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa. Wielokrotnie odznaczany, m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski za pomoc udzielaną Żydom w czasie wojny, Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Polonia Restituta, Krzyżem Wielkim Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec, medalem Sprawiedliwy wśród Narodów Świata i tytułem Honorowego Obywatela Izraela, Orderem Orła Białego (1995) i wysokimi odznaczeniami Austrii, Estonii, Litwy, Hiszpanii i Węgier.

19 września 2007 prof. Władysław Bartoszewski był gościem spotkania Klubu Polska 2015+ "Polska i Niemcy - trudne sąsiedztwo w sercu zjednoczonej Europy". Ojciec profesora był w przedwojennej Polsce pracownikiem Banku Polskiego. "W moim życiu, bank, obok kościoła, to było zawsze coś solidnego, coś pewnego" - powiedział wówczas profesor.